ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ
"Με εμπνέει ο έρωτας για τη ζωή και τα θαύματά της..."

Έχει μια μουσική σύνθεση ο λόγος του Φαίδωνα Θεοφίλου και στα πεζά του κείμενα και στην ποίηση.
Σαν επιστρατευμένος απʼ έναν πνευματικό αναρχισμό με ερωτικές διαστάσεις, ο αισθαντικός δημιουργός διατήρησε πάντα τις πολυώνυμες αμφιβολίες του για τις αυθεντίες, τις αποκαλύψεις, τα είδωλα, τις ευσέβειες και τις εποπτείες.

Από τότε, που νεαρός ακόμα ?κανταδόριζε? τον έρωτα στην γειτονιά του Αγίου Ευδοκίμου. Από τότε, που έφηβος, χαρισματικός ?αγωνιστής? στα μέσα της δεκαετίας του ʽ60 άρθρωνε λόγο διαμαρτυρίας από το μπαλκόνι του Δημαρχείου, δίπλα στο ?δάσκαλο? Αποστόλου για το Κυπριακό.

Στις κοινωνικές επιστήμες που σπούδασε και στον τομέα της πολιτικής αεροπορίας που εργάστηκε, ο Φαίδων Θεοφίλου, σίγουρα δεν διδάχτηκε την ομορφάδα εκείνη που ξεφυτρώνει απʼ την καρδιά κι απʼ τα γραφτά του. Μάλλον κάτι Μυτιληναίικοι λιμανίσιοι καημοί και κάτι παθιασμένες ?Λειτουργίες της Μήθυμνας?, τον μπόλιασαν με τις άφθαρτες γοητείες τους, για να μπορούν να γράφουν οι κριτικές για κείνον σήμερα: «Για τον Θεοφίλου, δικαίωση του κόσμου είναι η ομορφιά και το αισθητικό κάλλος, αυστηρό του πιστεύω, τον οδηγεί ολοκληρωτικά μʼ ένα λόγο απλό και διαυγή, που ξεχειλίζει από λυρική γεύση ζωής, σʼ ένα λυτρωτικό, ελληνικό φως...».

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο στην εφημερίδα Αιολικά Νέα